Waarin kun je nog echt vertrouwen hebben tijdens heftige emoties?

Soms kunnen emoties je totaal overnemen. We wórden dan als het ware de emotie zelf. Het verdriet pijnigt onze maagstreek, uit zich in onze houding en draait rond in ons hoofd. Alles wórdt dat verdriet. Bij verdriet voor de buitenwereld nog niet zo erg, maar bij boos neigen we ernaar behoorlijk hekserig te worden naar onze omgeving. Alles wat je aan ‘fouts’ ziet bij de ander en wat jou is aangedaan lijkt echt hartstikke waar! Ik word blij van een vraag als deze, omdat dit inzicht laat zien in dat er vraagtekens gezet kunnen worden bij hoe betrouwbaar jouw eigen brein is op dat moment…

Het ventileren van emoties op onze omgeving is een van de valkuilen in de omgang met emoties. Dat voelt eventjes wel lekker misschien, maar achteraf kijk je naar de brokstukken van je onbeheerste uitingen. Ook bij verdriet, waar het overigens wel nodig is het er te laten zijn, maar waar we ons vaak ook te diep wentelen in slachtofferschap, verbruiken we onnodig veel energie en focussen we op negativiteit die negativiteit gaat aantrekken in de wereld. Ik hoop dat jullie inzien dat het niet constructief is voor je om je te laten overnemen door emoties en zonder sturing deze te laten razen, dwepen of krampen.

Waarin kun je dan nog echt vertrouwen hebben tijdens heftige emoties?
Het probleem hier is dat wanneer je de emotie wórd er geen ‘jij’ meer is die stuurt. En laat die jij waar ik naar refereer nu net degene zijn die je wel kan vertrouwen. Met die jij bedoel ik dat consistente, diepe zijnsgevoel dat altijd aanwezig is en was. Wat in wezen een blauwdruk is van wie je bent en vooraf gaat aan gedachten, emoties en lichaam. Een soort van energetisch zelf. Een bewustzijn dat jij bent. Dat gevoel dat je krijgt als je naar jezelf wijst en zegt “ik”. Heel simpel. Dat maken we niet moeilijker, of zweveriger dan het is. Wat jij vervolgens allemaal denkt over die ‘ik’ en wat jij gelooft dat waar is wat die ‘ik’ overkomen is of benadeeld heeft…. dat is iets anders. Dat zijn denkbeelden. Ik-denkbeelden. Emoties reageren op die ik-denkbeelden. De vraagstelster verwijst vermoedelijk naar het begrip dat emoties als reactie op ‘ik-onzin’ op dat moment wel waar lijken, maar achteraf geen pijlers bleken te zijn om juiste keuzes op te maken.

Om toegang te krijgen tot de ‘jij’ die je wel kunt vertrouwen zal er dus een opening moeten komen in het brein dat zichzelf volledig heeft gevuld met gedachten. Er is op het moment dat jij je laat overnemen door een emotie volledige focus op een bepaald soort gedachten. Er is voor niets anders meer ruimte. Potdicht gemetseld met gedachten die niet goed voor je zijn. Hoe weet ik dat? Omdat heftige emoties jou erop willen wijzen dat jij iets hebt gelooft dat niet goed voor je is. Ik hoop je door de 8 emotiegroepen hier meer inzicht in te geven. Dan heb je een structuur die je kan helpen tijdens dit soort buien alsof jouw innerlijke zelf even verwoord wordt wanneer jij er niet meer bij kunt. Het is namelijk belangrijk, als je sturing zoekt op die momenten, dat je een opening vindt waarin er beslissingsbekwaamheid optreedt. Je bent ontoerekeningsvatbaar als je de emotie bent geworden. Alleen als jij de wakkerheid kunt verkrijgen en de inspanning kunt leveren niet op de verhalen van je geest in te gaan en zelf de leiding weer te nemen over je eigen leven kun je weer vertrouwen op jezelf. Je zult eerst een staat van neutraliteit moeten hervinden om alles weer in juiste proporties te kunnen zien. Neem dus even afstand van de verhalen in je geest als je er zo aan toe bent.

6 gedachtes op “Waarin kun je nog echt vertrouwen hebben tijdens heftige emoties?”

  1. Lowien Ouwerkerk

    Hallo Vera ,
    Dat is nou net HET punt. Afstand nemen van je verhalen van je geest. Als er teveel door elkaar loopt (en ik heb ws al te lang en teveel op lange termijn geparkeerd . Lange termijn betaling is verlopen zeg maar…) Erg lastig als je helemaal alle emoties door elkaar bent geworden en inderdaad vol zit en overloopt.Hoe….

  2. Het enige waarin ik nog kan vertrouwen is mezelf! Het leven heeft mij tig x laten zien wat ik niet wilde zien. Ik hield vast aan wat voor veilig was en dat is mijn grootste valkuil. Door veel te lezen en jou te volgen ben ik erachter , trouw aan mezelf , hoe eng ik het ook vind en hoe vaak ik ook terug spring in dat (in) veilige, ik weiger mijn overtuigingen nog te geloven! Ik geb mezelf keer op keer afgewezen, daar stop ik nu mee. Ik heb je boek, Moeiteloos jezelf zijn, al een paar jaar in huis en 3x gelezen, sommige dingen snap ik nog niet, dus ga ik het nog een 4e x lezen. Het begint langzaam te komen! Dank je voor dit. Lieve groet

  3. Heel herkenbaar en toch ondanks ik het heel goed weet sluipt het er nog zo gauw in oefenen is hier de kunst. Fijn dat ik weer even dit stuk heb mogen lezen bedank conny

  4. De laaste tijd wordt bij mij zichtbaar dat als er een situatie onstaat thuis of op het werk,
    Die stress geeft ik de ander de schuld geef, daarna voel ik mij schuldig. En dan onstaat de emotie zelfafwijzing. Ik zou graag in verbinding met mijzelf en de ander blijven en niet steeds in schuld en schuldgevoel blijven.

  5. Het lijkt niet alleen waar, het is misschien ook gewoon waar. Maar de feiten kunnen je overweldigen omdat ze zo anders zijn dan je verwachtte, beloofd is, etc. De heftige emotie kan ook ontstaan doordat je de energietrilling van de ander overneemt, en die kan naar zijn bijv. omdat diens hart volledig op slot zit en jij dat niet door hebt of het niet kan handelen omdat dat de verbondenheid pijn doet, misschien neem je wel onbewust de hartepijn over. En misschien is deze emotionele reactie wel voorgeleefd door een ouder, zit in je dna.

    Heftige emoties lossen dat niet op, maar kunnen het je wel laten zien. Hoe je het wel oplost? Toch (vanuit dieper besef, ervaring) even loslaten, goed ademhalen, even wandelen en de feiten proberen te zien uithuilen (bij boosheid) of gewoon ontspannen (bij verdriet).

    De feiten leren zien, accepteren kan schokkend zijn, want de verbondenheid waar je van uit ging of hoopte is er dus blijkbaar niet. En dat gooit je verwachtingswereld aardig overhoop. Gebrek aan verbondenheid van de ander, of van jezelf, is eigenlijk altijd de bron van heftige emoties. Bij verbondenheid vloeit de spanning nl. weg. Je zult dus een nieuwe verbondenheid moeten maken (met de ander als je zelf niet verbonden bent) , met de natuur vooral, en met je diepste zelf, om de energie te laten afvloeien.

    Na “hoe weet ik dat” mis ik de reden waarom je dat weet. Kan haast niet anders zijn dan ervaring, maar die staat er niet…

    Dankjewel

  6. Wat hierin heel erg helpt is om op dat moment (hardop) te zeggen: ik heb nu een gedachte die zegt dat….
    Hiermee schep je afstand tussen jou en je gedachten.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *